الصافات
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّا١
1سوگند به صف بستگان -که صفی [با شکوه] بسته‌اند-
فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًا٢
2و به زجرکنندگان -که به سختی زجر می‌کنند-
فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا٣
3و به تلاوت‌کنندگان [آیات الهی]!
إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌ٤
4که قطعاً معبود شما یگانه است!
رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ٥
5پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، و پروردگار خاورها!
إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ٦
6ما آسمان این دنیا را به زیور اختران آراستیم!
وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍ مَّارِدٍ٧
7و [آن را] از هر شیطان سرکشی نگاه داشتیم!
لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ٨
8[به طوری که] نمی‌توانند به انبوه [فرشتگان] عالَم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوی پرتاب می‌شوند.
دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ٩
9با شدت به دور رانده می‌شوند، و برایشان عذابی دایم است.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌ ثَاقِبٌ١٠
10مگر کسی که [از سخن بالاییان] یکباره استراق سمع کند، که شهابی شکافنده از پی او می‌تازد!
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍۭ١١
11پس، [از کافران] بپرس: آیا ایشان [از نظر] آفرینش سخت‌ترند یا کسانی که [در آسمانها] خلق کردیم؟ ما آنان را از گِلی چسبنده پدید آوردیم.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ١٢
12بلکه عجب می‌داری و [آنها] ریشخند می‌کنند!
وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ١٣
13و چون پند داده شوند عبرت نمی‌گیرند.
وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةً يَسْتَسْخِرُونَ١٤
14و چون آیتی ببینند به ریشخند می‌پردازند!
وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ١٥
15و می‌گویند: «این جز سحری آشکار نیست.»
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ١٦
16«آیا چون مردیم و خاک و استخوانهای [خُرد] گردیدیم، آیا راستی برانگیخته می‌شویم؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ١٧
17و همین طور پدران اوّلیه ما؟!»
قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ١٨
18بگو: «آری! در حالی که شما خوارید!»
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ١٩
19و آن تنها یک فریاد است و بس! و بناگاه آنان به تماشا خیزند!
وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ٢٠
20و می‌گویند: «ای وای بر ما! این است روز جزا!»
هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ٢١
21این است همان روز داوری که آن را تکذیب می‌کردید!
ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ٢٢
22کسانی را که ستم کرده‌اند، با همردیفانشان و آنچه غیر از خدا می‌پرستیده‌اند،
مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ٢٣
23گِرد آورید و به سوی راه جهنم رهبری‌شان کنید!
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ٢٤
24و بازداشتشان نمایید که آنها مسؤولند!
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ٢٥
25شما را چه شده است که همدیگر را یاری نمی‌کنید؟!
بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ٢٦
26[نه!] بلکه امروز آنان از در تسلیم درآمدگانند!
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ٢٧
27و بعضی روی به بعضی دیگر می‌آورند [و] از یکدیگر می‌پرسند!
قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ٢٨
28[و] می‌گویند: «شما [ظاهراً] از درِ راستی با ما درمی‌آمدید [و خود را حق به جانب می‌نمودید]!»
قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ٢٩
29[متّهمان] می‌گویند: «[نه!] بلکه با ایمان نبودید.
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَٰغِينَ٣٠
30و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه خودتان سرکش بودید.
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ٣١
31پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً باید [عذاب را] بچشیم!
فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ٣٢
32و شما را گمراه کردیم، زیرا خودمان گمراه بودیم!»
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ٣٣
33پس، در حقیقت، آنان در آن روز در عذاب شریک یکدیگرند!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ٣٤
34[آری،] ما با مجرمان چنین رفتار می‌کنیم!
إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ٣٥
35چرا که آنان بودند که وقتی به ایشان گفته می‌شد: «خدایی جز خدای یگانه نیست»، تکبر می‌ورزیدند!
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍۭ٣٦
36و می‌گفتند: «آیا ما برای شاعری دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!»
بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ٣٧
37ولی نه! [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.
إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ٣٨
38در واقع، شما عذاب پر درد را خواهید چشید!
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ٣٩
39و جز آنچه می‌کردید جزا نمی‌یابید!
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ٤٠
40مگر بندگان پاکدل خدا!
أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ٤١
41آنان روزیِ معیّن خواهند داشت.
فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ٤٢
42[انواع] میوه‌ها! و آنان مورد احترام خواهند بود.
فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ٤٣
43در باغهای پر نعمت!
عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَٰبِلِينَ٤٤
44بر سریرها در برابر همدیگر [می‌نشینند].
يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍۭ٤٥
45با جامی از باده ناب پیرامونشان به گردش درمی‌آیند؛
بَيْضَآءَ لَذَّةٍ لِّلشَّٰرِبِينَ٤٦
46[باده‌ای] سخت سپید که نوشندگان را لذتی [خاص] می‌دهد؛
لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ٤٧
47نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستی [و فرسودگی] می‌افتند!
وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌ٤٨
48و نزدشان [دلبرانی] فروهشته‌نگاه و فراخ‌دیده باشند!
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ٤٩
49[از شدّت سپیدی] گویی تخم شتر مرغ [زیر پَرَ]ند!
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَآءَلُونَ٥٠
50پس برخی‌شان به برخی روی نموده و از همدیگر پرس‌وجو می‌کنند.
قَالَ قَآئِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌ٥١
51گوینده‌ای از آنان می‌گوید: «راستی من [در دنیا] همنشینی داشتم،
يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ٥٢
52[که به من] می‌گفت: «آیا واقعاً تو از باوردارندگانی؟
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ٥٣
53آیا وقتی مُردیم و خاک و [مشتی] استخوان شدیم، آیا واقعاً جزا می‌یابیم؟»
قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ٥٤
54[مؤمن] می‌پرسد: «آیا شما اطلاع دارید [کجاست]؟»
فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ٥٥
55پس اطلاع حاصل می‌کند، و او را در میان آتش می‌بیند!
قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ٥٦
56[و] می‌گوید: «به خدا سوگند، چیزی نمانده بود که تو مرا به هلاکت اندازی.
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ٥٧
57و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم.»
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ٥٨
58[و از روی شوق می‌گوید:] «آیا دیگر روی مرگ نمی‌بینیم،
إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ٥٩
59جز همان مرگ نخستین خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟!
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ٦٠
60راستی که این همان کامیابی بزرگ است!»
لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ٦١
61برای چنین [پاداشی] باید کوشندگان بکوشند.
أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ٦٢
62آیا از نظر پذیرایی این بهتر است یا درخت زقوم؟!
إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةً لِّلظَّٰلِمِينَ٦٣
63در حقیقت، ما آن را برای ستمگران [مایه آزمایش و] عذابی گردانیدیم.
إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ٦٤
64آن، درختی است که از قعر آتش سوزان می‌روید،
طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ٦٥
65میوه‌اش گویی چون کله‌های شیاطین است،
فَإِنَّهُمْ لَـَٔاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ٦٦
66پس [دوزخیان] حتماً از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند،
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ٦٧
67سپس ایشان را بر سر آن، آمیغی از آب جوشان است؛
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ٦٨
68آنگاه بازگشتشان بی‌گمان به سوی دوزخ است.
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ٦٩
69آنها پدران خود را گمراه یافتند،
فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ٧٠
70پس ایشان به دنبال آنها می‌شتابند!
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ٧١
71و قطعاً پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهی افتادند.
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ٧٢
72و حال آنکه مسلماً در میانشان هشداردهندگانی فرستادیم.
فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ٧٣
73پس ببین فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود!
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ٧٤
74به استثنای بندگان پاکدل خدا!
وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ٧٥
75و نوح، ما را ندا داد، و چه نیک اجابت‌کننده بودیم!
وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ٧٦
76و او و کسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ٧٧
77و [تنها] نسل او را باقی گذاشتیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ٧٨
78و در میان آیندگان [آوازه نیک] او را بر جای گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ٧٩
79درود بر نوح در میان جهانیان!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ٨٠
80ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ٨١
81به راستی او از بندگان مؤمن ما بود.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ٨٢
82سپس دیگران را غرق کردیم.
وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ٨٣
83و بی‌گمان، ابراهیم از پیروان اوست.
إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ٨٤
84آنگاه که با دلی پاک به [پیشگاه] پروردگارش آمد.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ٨٥
85چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت: «چه می‌پرستید؟
أَئِفْكًا ءَالِهَةً دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ٨٦
86آیا غیر از آنها، به دروغ، خدایانی [دیگر] می‌خواهید؟!
فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ٨٧
87پس گمانتان به پروردگار جهانها چیست؟»
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى ٱلنُّجُومِ٨٨
88پس نظری به ستارگان افکند،
فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌ٨٩
89و گفت: «من کسالت دارم!»
فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ٩٠
90پس پشت‌کنان از او روی برتافتند!
فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ٩١
91تا نهانی به سوی خدایانشان رفت و [به ریشخند] گفت: «آیا غذا نمی‌خورید؟
مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ٩٢
92شما را چه شده که سخن نمی‌گویید؟!»
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ٩٣
93پس با دست راست، بر سر آنها زدن گرفت!
فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ٩٤
94تا دوان دوان سوی او روی‌آور شدند.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ٩٥
95[ابراهیم] گفت: «آیا آنچه را می‌تراشید، می‌پرستید؟
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ٩٦
96با اینکه خدا شما و آنچه را که برمی‌سازید آفریده است!»
قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ٩٧
97گفتند: «برایش [کوره]خانه‌ای بسازید و در آتشش بیندازید»
فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ٩٨
98پس خواستند به او نیرنگی زنند؛ و[لی] ما آنان را پست گردانیدیم.
وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ٩٩
99و [ابراهیم] گفت: «من به سوی پروردگارم رهسپارم، زودا که مرا راه نماید!»
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ١٠٠
100«ای پروردگار من! مرا [فرزندی] از شایستگان بخش.»
فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍ١٠١
101پس او را به پسری بردبار مژده دادیم.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ١٠٢
102و وقتی با او به جایگاه «سعی» رسید، گفت: «ای پسرک من! من در خواب [چنین] می‌بینم که تو را سَرْ می‌بُرم، پس ببین چه به نظرت می‌آید؟» گفت: «ای پدر من! آنچه را مأموری بکن! ان شاء الله مرا از شکیبایان خواهی یافت.»
فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ١٠٣
103پس وقتی هر دو تن دردادند [و همدیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانی بر خاک افکند،
وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ١٠٤
104او را ندا دادیم که ای ابراهیم!
قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ١٠٥
105رؤیا[ی خود] را حقیقت بخشیدی! ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم!
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ١٠٦
106راستی که این همان آزمایش آشکار بود!
وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ١٠٧
107و او را در ازای قربانی بزرگی باز رهانیدیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ١٠٨
108و در [میان] آیندگان برای او [آوازه نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ١٠٩
109درود بر ابراهیم!
كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ١١٠
110نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ١١١
111در حقیقت، او از بندگان با ایمان ما بود.
وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ١١٢
112و او را به اسحاق که پیامبری از [جمله] شایستگان است مژده دادیم.
وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌ١١٣
113و به او و به اسحاق برکت دادیم، و از نسل آن دو برخی نیکوکار و [برخی] آشکارا به خود ستمکار بودند.
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ١١٤
114و در حقیقت، بر موسی و هارون منت نهادیم.
وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ١١٥
115و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانیدیم.
وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ١١٦
116و آنان را یاری دادیم تا ایشان غالب آمدند.
وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ١١٧
117و آن دو را کتاب روشن دادیم.
وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ١١٨
118و هر دو را به راه راست هدایت کردیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ١١٩
119و برای آن دو در [میان] آیندگان [نام نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ١٢٠
120درود بر موسی و هارون!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ١٢١
121ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم،
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ١٢٢
122زیرا آن دو از بندگان با ایمان ما بودند.
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ١٢٣
123و به راستی الیاس از فرستادگان [ما] بود.
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ١٢٤
124چون به قوم خود گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟
أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ١٢٥
125آیا «بعل» را می‌پرستید و بهترین آفرینندگان را وامی‌گذارید؟!
ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ١٢٦
126[یعنی:] خدا را که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست؟!
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ١٢٧
127پس او را دروغگو شمردند، و قطعاً آنها [در آتش] احضار خواهند شد-
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ١٢٨
128مگر بندگان پاکدین خدا.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ١٢٩
129و برای او در [میان] آیندگان [آوازه نیک] به جای گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ١٣٠
130درود بر پیروان الیاس!
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ١٣١
131ما نیکوکاران را این گونه پاداش می‌دهیم،
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ١٣٢
132زیرا او از بندگان با ایمان ما بود.
وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ١٣٣
133و در حقیقت، لوط از زمره فرستادگان بود.
إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ١٣٤
134آنگاه که او و همه کسانش را رهانیدیم-
إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ١٣٥
135جز پیرزنی که در میان باقی‌ماندگان [و خاکسترشدگان] بود-
ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ١٣٦
136سپس دیگران را هلاک کردیم.
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ١٣٧
137و در حقیقت، شما بر آنان صبحگاهان
وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ١٣٨
138و شامگاهان می‌گذرید! آیا به فکر فرو نمی‌روید؟!
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ١٣٩
139و در حقیقت، یونس از زمره فرستادگان بود.
إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ١٤٠
140آنگاه که به سوی کشتی پر، بگریخت!
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ١٤١
141پس [سرنشینان] با هم قرعه انداختند و [یونس] از باختگان شد.
فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ١٤٢
142[او را به دریا افکندند] و عنبرماهی او را بلعید در حالی که او نکوهشگر خویش بود!
فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ١٤٣
143و اگر او از زمره تسبیح‌کنندگان نبود،
لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ١٤٤
144قطعاً تا روزی که برانگیخته می‌شوند، در شکم آن [ماهی] می‌ماند!
فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌ١٤٥
145پس او را در حالی که ناخوش بود به زمین خشکی افکندیم!
وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّن يَقْطِينٍ١٤٦
146و بر بالای [سرِ] او درختی از [نوع] کدوبُن رویانیدیم.
وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ١٤٧
147و او را به سوی یکصدهزار [نفر از ساکنان نینوا] یا بیشتر روانه کردیم.
فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍ١٤٨
148پس ایمان آوردند و تا چندی برخوردارشان کردیم.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ١٤٩
149پس، از مشرکان جویا شو: آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟!
أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًا وَهُمْ شَٰهِدُونَ١٥٠
150یا فرشتگان را مادینه آفریدیم و آنان شاهد بودند؟
أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ١٥١
151هش‌دار که اینان از دروغ پردازی خود قطعاً خواهند گفت:
وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ١٥٢
152«خدا فرزند آورده!» در حالی که آنها قطعاً دروغگویانند!
أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ١٥٣
153آیا [خدا] دختران را بر پسران برگزیده است؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ١٥٤
154شما را چه شده؟ چگونه داوری می‌کنید؟
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ١٥٥
155آیا سرِ پند گرفتن ندارید؟!
أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌ مُّبِينٌ١٥٦
156یا دلیلی آشکار [در دست] دارید؟
فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ١٥٧
157پس اگر راست می‌گویید کتابتان را بیاورید.
وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ١٥٨
158و میان خدا و جن‌ها پیوندی انگاشتند و حال آنکه جنیان نیک دانسته‌اند که [برای حساب پس‌دادن،] خودشان احضار خواهند شد.
سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ١٥٩
159خدا منزه است از آنچه در وصف می‌آورند.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ١٦٠
160به استثنای بندگان پاکدل خدا.
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ١٦١
161در حقیقت، شما و آنچه [که شما آن را] می‌پرستید،
مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ١٦٢
162بر ضد او گمراه‌گر نیستید،
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ١٦٣
163مگر کسی را که به دوزخ رفتنی است!
وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ١٦٤
164و هیچ یک از ما [فرشتگان] نیست مگر [اینکه] برای او [مقام و] مرتبه‌ای معیّن است.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ١٦٥
165و در حقیقت، ماییم که [برای انجام فرمان خدا] صف بسته‌ایم.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ١٦٦
166و ماییم که خود تسبیح‌گویانیم.
وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ١٦٧
167و [مشرکان] به تأکید می‌گفتند:
لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ١٦٨
168«اگر پند [نامه‌ا]ی از پیشینیان نزد ما بود،
لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ١٦٩
169قطعاً از بندگان خالص خدا می‌شدیم!»
فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ١٧٠
170ولی [وقتی قرآن آمد] به آن کافر شدند، و زودا که بدانند!
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ١٧١
171و قطعاً فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین] رفته است:
إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ١٧٢
172که آنان [بر دشمنان خودشان] حتماً پیروز خواهند شد.
وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ١٧٣
173و سپاه ما هرآینه غالب‌آیندگانند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ١٧٤
174پس تا مدتی [معیّن] از آنان روی برتاب.
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ١٧٥
175و آنان را بنگر که خواهند دید.
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ١٧٦
176آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ١٧٧
177[پس هشدارداده‌شدگان را] آنگاه که عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهی است!
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ١٧٨
178و از ایشان تا مدتی [معیّن] روی برتاب.
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ١٧٩
179و بنگر که خواهند دید!
سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ١٨٠
180منزه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف می‌کنند.
وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ١٨١
181و درود بر فرستادگان!
وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٨٢
182و ستایش، ویژه خدا، پروردگار جهانهاست.