لِإِيلَٰفِ قُرَيْشٍ۝١

1برای الفت‌دادن قریش،

إِۦلَٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ۝٢

2الفتشان هنگام کوچ زمستان و تابستان، [خدا پیلداران را نابود کرد.]

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَٰذَا ٱلْبَيْتِ۝٣

3پس باید خداوندِ این خانه را بپرستند؛

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ۝٤

4همان [خدایی‌] که در گرسنگی غذایشان داد، و از بیم [دشمن‌] آسوده‌خاطرشان کرد.