وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ۝١

1وای بر هر بدگوی عیبجویی،

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ۝٢

2که مالی گرد آورد و برشمردش.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ۝٣

3پندارد که مالش او را جاوید کرده،

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ۝٤

4ولی نه! قطعاً در آتش خردکننده فرو افکنده خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ۝٥

5و تو چه دانی که آن آتش خردکننده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ۝٦

6آتش افروخته خدا[یی‌] است.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ۝٧

7[آتشی‌] که به دلها می‌رسد.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ۝٨

8آنان را در میان فرامی‌گیرد.

فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ۝٩

9[آتشی که‌] در ستونهایی دراز است.