روزه، برای آنست که دلهای شما تزکیه و پاک و باصفا گردد، و تیرگیها را از آن بزداید، و روح انسان را برای مقامات شایسته آماده سازد.

حجّ کعبه، یک نمایش و جریان عملی و امتحان خارجی است تا ایمان و روح خداپرستی را تقویت کند.

عدل، برای آنست که مساوات و برابری و نظم در اجتماع، حفظ گردد.

لزوم پیروی از ما اهل‌بیت (ع)، و انگیزه‌ی امامت و تقدم ما در این راستا، از برای آنست که اختلاف و نزاع از بین افراد هوی‌پرست برداشته شود.

جهاد، برای عزّت و شوکت، و حفظ عظمت دینی است.

صبر، طلیعه‌ی موفّقیّت و پایه‌ی خوشبختی و وصول به مقصود است.

امر به معروف و نهی از منکر، برای آنست که: جامعه از فساد و تباهی‌ها و آلودگیها حفظ و بیمه گردد.

احسان به پدر و مادر، موجب نزول رحمت و برطرف‌کننده‌ی عذاب سخت الهی است.

رسیدگی به امور خویشاوندان، موجب توسعه‌ی زندگی و تسهیل امور و افزایش یار و یاور است.

قصاص، برای آنست که مردم با امن و آسایش زندگی کنند و جان و مال مردم محفوظ بماند.

نیکوکاریها و نذورات، برای جلب آمرزش و رحمت خدا است.

رعایت توزین صحیح، در سنجش اجناس، موجب رواج کالاها و گردش خوب اقتصادی است.

حرمت شرابخواری، برای آنست که انسان از زشتیها و پلیدیها، دور بماند.

اجتناب از بدزبانی و ناسزاگوئی، برای آنست که نفاق و هرزگی از جامعه، ریشه‌کن شود.

دزدی نکردن، برای حفظ امانت و عفّت، و استقرار پاکی دست و چشم و قلب است.

پرهیز از شرک، برای آنست که همه با نهایت خلوص و صفای نیّت، تنها از فرمان خدا اطاعت کنند و دل از دیگران برکنند.

فَاتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ اِلّا وَ اَنْتُمْ مُسْلِمُون.