گنج علی در قیامت

پیامبر (ص) به علی (ع) فرمود:

اِنَّ لَکَ کَنْزاً فِی الْجَنَّةِ اَنْتَ ذُو قَرْنَیْها.

«تو در بهشت دارای گنجی می‌باشی، تو صاحب دو شاخ بهشت هستی»، (منظور از دو شاخ، حسن و حسین (ع) هستند که زینت بهشت می‌باشند).

مرحوم شیخ صدوق می‌گوید از بعضی از اساتید شنیدم که می‌گفت: منظور از این گنج، «محسن» فرزند علی (ع) است که بر اثر فشار بین در و دیوار، از فاطمه (س) سقط شد، و آن استاد چنین استدلال کرد که روایت شده: «فرزند سقط شده‌ی انسان، بطور جدی و خشم‌آلود، کنار در بهشت توقّف می‌کند، به او گفته می‌شود: وارد بهشت نمی‌شوم تا پدر و مادرم قبل از من وارد بهشت گردند»...

سخن نظام یکی از اساتید و علمای اهل تسنن

سیّد بزرگوار مولانا میرحامد حسین هندی در کتاب خود «عَبَقاتِ الْأنْوار» از کتاب «الوافی بالوفیات» تألیف صلاح‌الدّین صفدی (یکی از علمای اهل تسنّن) در شرح زندگی «نَظَّامْ» ۶۹ استادِ ابوعمر و جاحظ، نقل می‌کند که نظّام گفت:

«پیامبر (ص) تصریح کرد که مقام امامت از آن علی (ع) است، و آن حضرت را برای این مقام، معیّن کرد، و همه‌ی اصحاب به آن آگاه شدند، ولی عصر آن را به خاطر ابوبکر، کتمان نمود، و نظّام در ادامه سخن می‌گوید: عمر در روز بیعت با ابوبکر به پهلوی فاطمه (س) ضربت زد، که بر اثر آن محسن فاطمه (س) سقط گردید».

حکم پیامبر در جواز کشتن هبار

دانشمند معروف اهل‌تسنّن، «ابن ابی‌الحدید» در شرح نهج‌البلاغه خود می‌گوید: